onbeschrijfbaar hoe ik me voel,
verdrietig en alleen.
leeg van binnen,
maar toch genoeg mensen om me heen
ik mis mijn geliefde,
had gevonden waar ik al zolang op wacht.
mijn ouders keuren het vast wel goed,
dat was wat ik steeds maar dacht.
maar het was natuurlijk weer niet zo,
het zal eens een keer wel zo zijn.
maar het is ondertussen wel gebruikenlijk,
mijn leven bestaat uit bijna alleen nog maar pijn.
ik kom er wel weer overheen,
dat is wat ik denk iedere dag.
het ging me best goed af.
totdat ik hem weer eens zag.
ik kan er maar geen afstand van doen,
van de jongen waar ik zielsveel om geef.
waar ik zo super veel van hou,
en wie mijn doel is waar ik voor leef.
